Tweede Hart

Maar laat dit u nie so hartseer maak nie. U het te doen met die God van barmhartigheid, wat u ellende nie kan uitput nie. Onthou, ek het nie net 'n sekere aantal kwytskeldings toegeken nie. Soul : Ja, ek weet dit alles, maar groot versoekings val my aan, en verskillende twyfel wek in my op, en boonop irriteer en ontmoedig alles my. Jesus : My kind, weet dat die grootste struikelblokke vir heiligheid moedeloosheid en 'n oordrewe angs is. Alle versoekings wat saamgevoeg word, behoort u binnelandse vrede nie eens te versteur nie.

Sensitiwiteit en moedeloosheid is die vrugte van selfliefde. U moet nie moedeloos word nie, maar probeer om My liefde te laat heers in die plek van u eie liefde. Wees selfversekerd, my kind. Moenie moed verloor wanneer u om verskoning kom nie, want ek is altyd bereid om u te vergewe. So dikwels as u daarvoor smeek, verheerlik u My genade.

Jesus : My kind, die lewe op aarde is inderdaad 'n stryd; 'n groot stryd vir My koninkryk. Maar vrees nie, want jy is nie alleen nie. Ek ondersteun jou altyd, so leun op My terwyl jy sukkel en niks vrees nie. Neem die vertrouensvat en haal uit die fontein van die lewe — vir jouself, maar ook vir ander siele, veral diegene wat My goedheid wantrou. Soul : O Here, ek voel hoe my hart gevul is met U liefde en die strale van U genade en liefde wat my siel deurboor. Ek gaan, Here, op U bevel.

Ek gaan siele verower. En as die vyand my begin aanval, sal ek skuil agter die skild van U genade. Vandag se reageerpsalm 90 : Here, U was ons toevlug in elke eeu. Jesus : Laat siele wat na volmaaktheid strewe, My barmhartigheid veral aanbid, want die oorvloed van genade wat Ek hulle gee, vloei uit My genade. Ek self sal aandag gee aan die heiligmaking van sulke siele.

Ek sal hulle alles voorsien wat hulle nodig het om heilig te wees. Die genade van my genade word slegs deur een vaartuig getrek, en dit is vertroue. Hoe meer 'n siel vertrou, hoe meer sal dit ontvang. Siele wat grensloos vertrou, is vir My 'n groot troos, omdat Ek al die skatte van my genade daarin stort.

Ek is verheug dat hulle veel vra, want dit is my begeerte om baie, baie te gee. Aan die ander kant is ek hartseer as siele min vra as hulle hul harte vernou. Jesus: Ek bied mense 'n vaartuig aan waarmee hulle sal voortgaan om genade te vind na die fontein van barmhartigheid. Die vaartuig is hierdie beeld met die handtekening: "Jesus, ek vertrou op U. Vader Stefano Gobbi.

As leek het hy 'n versekeringsagentskap bestuur, en daarna 'n beroep op die priesteramp om 'n doktorsgraad in heilige teologie te ontvang die Pontifical Lateran Universiteit in Rome. In word hy op jarige ouderdom georden. In , agt jaar na sy priesteramp, het Fr. Gobbi het op pelgrimstogte na Fatima, Portugal gereis.

Terwyl hy in die heiligdom van Ons Dame gebid het vir sekere priesters wat afstand gedoen het van hul beroep en probeer om homself te vorm in verenigings in opstand teen die Katolieke Kerk, het hy gehoor dat die stem van Our Lady hom aanmoedig om ander priesters te versamel wat bereid sou wees om te besing hulself tot die Onbevlekte Hart van Maria en sterk verenig met die Pous en die Kerk. Dit was die eerste van honderde innerlike lokasies wat Fr.

Gobbi sou deur die loop van sy lewe ontvang. Gelei deur hierdie boodskappe uit die hemel, Fr. Die boodskappe van ons dame van Julie tot Desember , via lokasies aan Fr. Dit is 'n werk van liefde wat die Onbevlekte Hart van Maria vandag in die kerk opwek om al haar kinders te help om die pynlike oomblikke van die suiwering, met vertroue en opnuut hoop, te leef.

In hierdie tye van ernstige gevaar neem die Moeder van God en die kerk sonder aarseling of onsekerheid aksie om eerstens die priesters, wat die seuns van haar moederlike voorliefde is, te help. Natuurlik maak hierdie werk gebruik van sekere instrumente; en op 'n spesifieke manier is Don Stefano Gobbi gekies. Die Marian Movement of Priesters moet my werk alleen wees. Deur hierdie beweging doen ek 'n beroep op al my kinders om hulself in my hart te besing en oral gebedsbreuke te versprei.

Gobbi het onvermoeid gewerk om die missie wat Onse Vrou aan hom toevertrou is, uit te voer. Teen Maart het ongeveer veertig priesters by die Marian Movement of Priesters aangesluit, en teen die einde van het Fr. Die boodskappe wat Our Lady aan Fr. Gobbi deur middel van binnelandse lokasies is van die talrykste en mees gedetailleerde met betrekking tot haar liefde vir haar mense, haar voortdurende ondersteuning van haar priesters, die komende vervolging van die Kerk en wat sy die 'Tweede Pinkster' noem, 'n ander term vir die waarskuwing, of die verligting van die gewete van alle siele.

In hierdie tweede pinkster sal die Gees van Christus die siel so kragtig en deeglik binnedring dat elke persoon binne vyf tot vyftien minute sy of haar lewe van sonde sal sien. Die Marian-boodskappe aan Vader Gobbi waarsku blykbaar dat hierdie gebeurtenis en daarna 'n beloofde wonderwerk en ook 'n tugtiging of straf aan die einde van die twintigste eeu sou plaasvind. Maar wee hulle as hulle nie hierdie tyd van my besoek herken nie. Faustina, Maar dit blyk nou dat God nie verder vertraag nie.

Die gebeure wat die salige moeder aan Fr. Stefano Gobbi het nou begin. Die vrou is innerlik aangespoor om 'n rosekransgroep te begin nadat sy haar eerste Divine Mercy novena beleef het. Sewe maande later begin 'n standbeeld van Ons dame van die onbevlekte hart in hul huis olie te ween later het ander heilige standbeelde en beelde geurige olie begin uitspoel terwyl 'n kruisbeeld en standbeeld van St.

Pio gebloei het. Dit het daartoe gelei dat hulle berou gehad het oor hul lewensituasie en 'n sakramentele huwelik aangegaan het.

Ongeveer ses jaar later het die man begin hoorbaar die stem van Jesus te hoor wat 'lokasies' genoem word. Hy het bykans geen kategese of begrip van die Katolieke geloof gehad nie, en die stem van Jesus het hom ook ontstel en betower. Alhoewel sommige van die woorde van die Here waarskuwing gehad het, het hy Jesus se stem altyd mooi en sagmoedig beskryf. Pio en lokasies van St. Catherine van Siena, St. Michael die aartsengel en dosyne van Our Lady terwyl hy voor die Salige Sakrament was.

Nadat hulle twee jaar boodskappe en geheime oorgedra het net bekend aan hierdie man en om op 'n toekomstige tydstip net aan die Here bekend te word , het die lokasies gestaak. Stefano Gobbi. Average rating 4. Rating details. More filters. Sort order. Start your review of History of the Second World War. In , Sir Captain B. Liddell Hart -- a World War I veteran and poison-gas survivor -- inked the finishing touches on this towering overview of World War II after working on it for 20 years, and thereafter, ironically, died immediately in the comfort of his own home.

The book is a grand legacy of a lifetime of brilliant and innovative military thinking, and up to its time was probably the best and most authoritative general overview of the war yet written. Maybe it still is. The copy I read had sat undisturbed in my parents' library for 40 years until I decided in late summer to finally give it a go, and once inside I treated it like a military campaign--proceeding cautiously at first, steeling my resources like General Montgomery, and then, once confidently ensconced, striding forth with blitzkrieg speed, gathering ever-faster momentum like generals Guderian and Patton.

And what a great achievement it is, all three pounds of it. If I was heretofore in doubt as to whether this would qualify as my annual big-ass summer read, that question laid it to rest. No, not at all. There are omissions and certain instances of over-coverage on subjects nearest and dearest to Hart the North African tank battles, for instance.

At the same time, it is hard to imagine a better job being done in only pages of text, which, to be fair, is really not a lot of pages in which to try to cover a six-year occurrence as massive as the second world war. Liddell Hart was not a great writer, but his prose is clear and uncluttered and user friendly; appropo to his clear and cold-blooded analysis of the strategies and tactics employed. He also, to his credit, eschews hyperbole; there are no instances of "greatest this" or "grandest that" in his account.

At the same time he critiques with gusto and well-reasoned authority the mistakes made by the Axis and Allies high commands and political leaders in conducting all aspects of the war. Unlike Ambrose and Ryan and Toland and their ilk -- WWII writers who pinpoint and hone in on details of particular battles or events with a novelistic, anecdotal flourish -- Hart set out on the far less sexy task of conveying macro strategy, and its tactical manifestations, so there's not a lot of room for anecdotal flavor, even though his postwar interviews with surviving German generals and others do lend great insight and authority to the account.

Liddell Hart has been criticized as being a bit of a braggart know-it-all he cites himself and his own previous military works a lot along the way , but the fact that he can cite documents that actually prove his own "I told you so" foresight only lend greater weight and credibility to his analysis, in my view. Hart was a great authority on warfare, new military theories and on WWII in particular, and him saying so either directly or indirectly does not detract from the fact.

What's in here is often brilliant and made me think about WWII in whole new ways. I learned a shitload from reading this. Diverting the Axis to the desert theater shifted valuable troops away that Hitler needed in Russia and could have used more profitably in Italy to stop the first Allied invasion of Europe, and also paved the way for the Allies' complete air and sea control of the Mediterranean.

Hart is especially critical of Montgomery's delaying tactics in jumping from Sicily to the toe of Italy, the Allied command's failure to use more amphibious landings in northern parts of Italy and on the East coast where there was little resistance toward a Roman drive, and the fiasco of the destruction of Monte Cassino monastery and the poorly executed invasions of the beaches at Salerno and Anzio.

Throughout the book, Hart sides with commanders who favored quick adaptation to changing conditions such as Patton and forward momentum rather than those who reverted to old and slow attrition tactics. By contrast, Hart attributes the greatest success to U. There are a number of omissions and disputable points in the book. There are good, if often incomplete, battle maps herein. Hart's coverage of the Normandy invasion seems slighter than it ought to be, and his presentation almost makes the operation sound like a cakewalk; a point I doubt would sit well with the men who were there.

The book has nothing about the breaking of the German Enigma code, which proved very valuable, or about the operation of the cipher-breakers in both Britain at Bletchley Park or the Navajo Code talkers who stumped the Japanese -- obviously because these ops were still classified as top secret when Hart wrote this book. Some have also accused him of romanticizing German tank commander Rommel.

Hart devotes disappointingly little ink to the siege of Leningrad, where 1. He only mentions the concentration camps in passing, when at the very least they would fit well into his arguments about how the Axis undermined themselves in fruitless projects that wasted resources needed on the fronts. Although Hart's coverage of the Battle of the Bulge is very good, his treatment of the Battle of Arnhem, one of the bloodiest of the war, is bafflingly slight.

The level of detail about some of the battles especially all the flanking moves and countermoves can get dizzying at times and test your attention span. His insistence that Britain was the birthplace of nearly all advanced modern war theory seems to take a biased nationalistic, and -- in his case -- self-serving tone.

I don't doubt that a lot of what he says, and certainly understand Hart's frustration that his theories were not adapted more fully and quickly by the British and Allied leadership sooner, which would have helped foil or lessen the severity of one of the great tragedies of human history. The material Hart gleaned via his postwar friendship with German generals is invaluable, often offering a fascinating look at the decision-making behind the scenes in Hitler's inner circle.

Also good is his sense of revulsion and elegant rejection of the strategic use of the atomic bomb on Japan, which he says did not really affect the outcome of the war and was merely a barbaric gesture. As a one-volume work of WWII strategy and tactical maneuvers, the book could hardly be bettered. But if you're looking for more of the "on-the-ground" human flavor of the war, you are best advised to go elsewhere.

Anyone interested in the war to any degree would be doing that anyway. KevinR Ky, , with some slight updates and amendments in View all 4 comments. Surprisingly, it seems to be out of print, but I found several old hardcovers [not the one pictured here:] at the Strand.

The book is long, but well organized and rather readable, with the exception of several instances where the volume of units and geographical landmarks become too dense to follow. The plentiful maps are generally very good—I found myself referring to the them constantly while reading the text—but, inevitably, they are occasionally not quite detailed enough. Perhaps unexpectedly, Liddell Hart devotes an undue amount of time to the matters he most familiar with, those involving the British Army.

As a result, probably too much of the book is devoted to North Africa and Burma. Conversely, the book skimps on much description of the strategic outlook from the Soviet perspective; the chapters dealing with the Soviet offensives in and 45 are notably brief.

Some of this may be due to a lack of access or resources; nonetheless it is noteworthy compared to the depth in which Hart covers the German leadership. This is really a military history—there is very little in here about politics. In die tussentyd het die geveg in Berlyn voortgeduur. Die Sowjette het egter stedelike oorlogvoering in Stalingrad meegemaak en die ervaring het bygedra tot hulle stadig maar sekere vooruitgang na die middel van die stad.

Hitler het daar op 30 April saam met sy bruid, Eva Braun , selfmoord gepleeg. Hulle ontmoeting het gelei tot baie belangrike besluite, soos die vorming van die Verenigde Nasies , demokratiese verkiesings in Pole , die skuif van Poolse grense na die weste op Duitsland se onkoste , Sowjetse burgers sou teruggevoer word en daar was ingestem dat die Sowjetunie Japan binne drie maande van Duitsland se oorgawe sou inval.

Op 2 Mei gee Duitse troepe Berlyn oor aan die Sowjetse troepe daar. Na die finale ondertekening van Duitse oorgawe in Berlyn op 8 Mei word Oorwinningsdag vir die eerste keer deur Westerse Geallieerdes gevier. Sommige oorblywende Duitse versettingstroepe was tot 11 Mei aktief sien die Praag Offensief. Ten spyte van versetting deur die Filippynse, Australiese, Nieu-Seelandse, Britse, Kanadese, Indiese en Amerikaanse troepe, het hierdie gebied binne enkele maande in Japan se hande geval.

Op 15 Februarie teken Britse generaal Arthur Ernest Percival 'n dokument wat die onmiddellike en onvoorwaardelike oorgawe van Singapoer en die garnisoen daar aan generaal Tomojoeki Jamasjita belowe.

Die doel van die offensief was om die strategies belangrike stad Chande in te neem; die Japannese het reeds twee keer tevore gefaal in hulle pogings om hierdie stad in te neem. Die Japannese het die oorgrote gedeelte van Birma ingeneem en die Birmaweg wat die land met China verbind afgesny, met die gevolg dat die Westerse Geallieerdes die Chinese Nasionaliste nie meer van voorraad kon voorsien nie.

Hierdie poging was uiteindelik 'n enorme ingenieurstaak. In April het die Japannese Operasie Ichi-Go geloods, met die doel om die spoorwegroete tussen Peking en Nanking te beveilig en om alle Amerikaanse vliegvelde onder die beheer van Generaal Chennault in die suidelike deel van Sjina in te neem.

Tydens die moeson , wat van Augustus tot November geduur het, is die Japannese tot by die Chindwin-rivier in Birma agtervolg. Die Japannese magte daar het 'n hewige nederlaag gely en die Geallieerdes het hulle na die suide gevolg, waar hulle Rangoon op 2 Mei ingeneem het.

Hitler het sy plan om die Sowjetunie in te val nie met Japan gedeel nie. Die Sowjetunie, wat 'n oorlog op twee verskillende fronte gevrees het, het besluit om vrede met Japan te sluit. Op 13 April het die Sowjetunie en Japan die Sowjets-Japannese Neutraliteitsverdrag onderteken, wat die Japannese toegelaat het om hulle aandag op die komende oorlog in die Asiatiese-Pasifiese streek te vestig.

Japannese magte het egter hulle opmars na China voortgesit. Die oorval het die meeste van die Amerikaanse vliegtuie daar vernietig en het die hoof Amerikaanse slagvloot buite aksie gestel: drie slagskepe was gekelder en vyf ander was hewig beskadig.

Die hoofdok, voorraad- en werkswinkels is egter gou herstel. Die basis se brandstofvoorraadfasiliteite was onbeskadig gelaat, ironies genoeg kon die verlies van hierdie fasiliteite die hele vloot in die Stille Oseaan belemmer. Die aanval het die Amerikaanse publiek verenig in hul begeerte om wraak te neem op Japan. Die aanvanklike landingspoging was deur die Amerikaanse Vloot teruggedryf en die weerstand het tot 23 Desember aangehou.

Die Japannese het versterkings gestuur en die Amerikaanse garnisoen het oorgegee toe dit duidelik word dat daar geen Amerikaanse aflossingstroepe onderwerg was nie.

Japan het ook die Filippyne, 'n Amerikaanse Gemenebes, op 8 Desember ingeval. Amerikaanse en Filippynse magte, onder die bevel van generaal Douglas MacArthur, was geforseer om terug te trek na die Bataanse Skiereiland. Volgehoue versetting het tot April aangehou, wat die Geallieerdes kosbare tyd besorg het. Na hulle uiteindelike oorgawe, was die oorblywende Amerikaanse en Filippynse troepe op die Bataanse Dodemars gelei.

Beide skepe is deur 85 Japannese bomwerpers en torpedovliegtuie aangeval; die aanvallende vliegtuie was in Saigon gebaseer en Britse matrose het omgekom.

Duitsland het op 11 Desember oorlog verklaar teen die Verenigde State, alhoewel dit nie deur die Driesydige Verdrag vereis was nie. Hitler het gehoop dat Japan Duitsland sou ondersteun deur die Sowjetunie aan te val. Dit was die eerste Geallieerde opperbevel van die oorlog. ABDACOM se vloot was egter byna vernietig in die Slag in die Javasee : op daardie tydstip in die oorlog was dit die grootste seeslag van die oorlog en het geduur vir twee dae, vanaf 28 Februarie tot 1 Maart.

In April het die Doolittle-inval, die eerste Geallieerde lugaanval op Tokio , die moraal in die Verenigde State 'n hupstoot gegee en veroorsaak dat Japan sy hulpmiddels gebruik het om eerder op tuisverdediging te konsentreer. Die aanval self het egter min fisiese skade berokken. Hierdie slag was beide die eerste slag geveg deur vliegdekskepe en die eerste slag waar die teenpartye nooit direkte visuele kontak gemaak het nie. Die Japannese vliegdekskip Zuikaku het die helfte van haar vrag vliegtuie verloor en kon, saam met Shokaku , nie aan die naderende Slag van Midway in die Stille Oseaan deelneem nie.

Die slagveld was 'n taktiese oorwinning vir Japan, aangesien hulle meer skade berokken het as wat hulle self ervaar het, maar dit was weer 'n strategiese oorwinning vir Amerika, siende dat die beplande Japannese aanval op Port Moresby voorkom is. Hulle vloot van elf slagskepe, tien vliegdekskepe, agtien swaar en twintig ligte kruisers het relatief ongeskonde gebly.

Hulle het daarin geslaag om al die Amerikaanse slagskepe in die Stille Oseaan te kelder of erg te beskadig. Die Britse en Nederlands-Oosterse vlote was vernietig en die Koninklike Australiese Vloot was terug na die hawe gedryf.

Die enigste gewigtige strategiese opposisie wat tot die Geallieerdes se beskikking was, was die vlootbasis by Pearl Harbor, insluitende die Amerikaanse Stille Oseaan-vloot se drie vliegdekskepe. Beide kante het 'n bepalende veldslag tussen vliegdekskepe as onvermydelik beskou en die Japannese was vol vertroue dat hulle getallevoordeel, 10 vliegdekskepe in vergelyking met die Geallieerdes se 3, hulle die deurslag sou gee. Op 5 Junie het die Amerikaanse duikbomwerpers wat op die vliegdekskepe gebaseer was die Japannese mag waargeneem en daarin geslaag om vier van Japan se beste vliegdekskepe te kelder tydens die Slag van Midway.

In ruil het hulle een vliegdekskip, Yorktown, verloor. Dit was 'n reuse oorwinning vir die Verenigde State en het 'n keerpunt in die oorlog in die Stille Oseaan aangedui. In Julie het Japan weer Port Moresby in hul visier gehad, maar het die keer gepoog om die stad met landmagte in te neem. Hulle het die Kokoda-pad geneem, 'n beboste voetpad waar soldate agter mekaar moes loop en wat hulle deur die oerwoud en berge geneem het.

Hulle het 'n vegtende terugtrekking teen die Japannese gevoer. Vir die volgende ses maande het die Amerikaanse magte die Japannese magte om beheer van die eiland geveg.

In die tussentyd het hulle vlote vurige ontmoetings in die nabye waters gehad, insluitende die Slag van Savo-eiland , die Slag van Cape Esperance , die Seeslag van Guadalcanal en die Slag van Tassafaronga.

Laat Augustus en vroeg September, terwyl die slagvelde op die Kokoda-pad en Guadalcanal voortgewoed het, is 'n aanval deur die Japannese seesoldate by die oostelike punt van Nieu-Guinee deur Australiese magte verslaan. Amerikaanse gesagvoerders het Guadalcanal op 9 Februarie as beveilig verklaar. Die res van die eilande was in ingeneem. Op 30 Junie het die Geallieerdes Operasie Cartwheel geloods, 'n groot strategie vir die suide en suidweste van die Stille Oseaan, wat daarop gemik was om die belangrike Japannese basis by Rabaul in Nieu-Guinee te isoleer en van daar van eiland tot eiland te beweeg tot hulle Japan bereik.

Al hierdie veldtogte het in die omgewing van Nieu-Guinee plaasgevind en was gemik teen Japannese magte. In November het die Amerikaanse vloot die Slag van Tarawa gewen; dit was die eerste amfibiese aanval op die Pasifiese oorlogstoneel. Die Geallieerdes het 'n nuwe beleid aanvaar en sonder meer Japannese eilandvestigings verbygesteek: die Japannese troepe daar was afgesluit van voorraadaanvulling en kon ook nie deur versterkingstroepe verlos word nie. Die Geallieerde vooruitgang in die Stille Oseaan het aangehou met die inname van die Marshall-eilande voor die einde van Februarie Die Slag van Kwajalein het daar plaasgevind en die eiland is op 6 Februarie ingeneem.

Die strategiese doelwit van die Verenigde State was om lugbasisse in te win wat binne bombarderingsafstand was van die Boeing B Superfortress -bomwerpers op die Mariana-eilande, veral Saipan , Tinian en Guam. Japan het 'n groot deel van sy verswakkende vloot in die Slag van die Filippynse See 19 — 20 Junie gebruik, maar het hewige vliegtuig- en skeepsverliese gely. Met die inname van Saipan was Japan ook uiteindelik binne bereik van die Bbomwerpers.

Guam is op 21 Julie ingeval en op 10 Augustus ingeneem, maar die Japannese het verwoed teruggeveg: opruimingsoperasies het lank na die amptelike einde van die veldslag voortgeduur. Tinian-eiland was op 24 Julie ingeval en op 1 Augustus ingeneem.

Napalm is vir die eerste keer in die oorlog tydens hierdie operasie gebruik. Die Japannese het hulle voorberei vir 'n strawwe verdediging en het hulle laaste vlootmagte gebruik in 'n mislukte poging om die invallende magte tydens die Slag van Leyte Golf te vernietig.

Die seeslag het van 23 tot 26 Oktober geduur en word beskou as een van die grootste seeslagte in die geskiedenis. Dit was ook die eerste slag wat Japannese kamikaze -aanvalle gesien het. Tydens die slag is die Japannese slagskip Musasji , een van die twee grootste slagskepe wat ooit gebou is, deur 19 Amerikaanse torpedo's en 17 bomme gekelder. Deur het Geallieerde duikbote en vliegtuie Japannese handelskepe aangeval. Die hoofteiken was olie en Japan het aan 'n tekort begin lei teen die einde van Deur die loop van het duikbote meer as twee miljoen ton skeepsvragte gekelder, [28] waarvan die Japannese minder as een miljoen ton kon vervang.

Manila was teen Maart teruggeneem. Die eiland was psigologies belangrik, siende dat dit 'n tradisionele Japannese gebied was wat onder administrasie van die Tokio -prefektuur was. Die eiland was sterk verdedig met baie ondergrondse verskansings, maar was uiteindelik deur die seesoldate ingeneem nadat hulle Suribatsji ingeneem het, 'n slapende vulkaan wat 'n hoeksteen van die Japannese verdediging gevorm het.

Die aanwins van Iwo Jima was van onskatbare waarde vir die Geallieerdes, aangesien dit twee vliegvelde besit het wat gebruik is vir noodlandings deur die Bbomwerpers en omdat dit naby genoeg was om vegtersbegeleiding te bied wat die Japannese Tuiseilande kon bereik.

Met die daaropvolgende inname van Okinawa -eiland, wat van April tot Junie geduur het, is die Japannese tuisland nog meer binne bereik van skeeps- en lugaanvalle gebring. Die digbevolktheid rondom produksiesentrums en die houtkonstruksies van die wonings het bygedra tot die groot verlies van menselewens. Die hawens en belangrike watergange van Japan was tydens Operasie Uithongering met myne bestook, wat die logistiek van hierdie eilandnasie ernstig ontwrig het. Tydens die Konferensie van Potsdam was daar ooreenkomste tussen die Geallieerdes getref oor beleide rakende 'n besette Duitsland.

Die slagveld wat by Okinawa plaasgevind het, het gewys dat 'n inval van die Japannese tuisland wat vir November beplan was , tot 'n groot aantal Amerikaanse sterfgevalle sou lei. Die amptelike benadering wat aan die Minister van Oorlog gegee is, is 1,4 miljoen Geallieerde sterfgevalle, alhoewel sommige geskiedkundiges dit nie eens is dat dit werklik die geval sou wees nie.

Op 6 Augustus het 'n Bbomwerper, die Enola Gay , 'n kernwapen genaamd Little Boy op Hirosjima laat val, wat die stad geheel en al vernietig het. Drie dae later, op 9 Augustus , het 'n ander Bbomwerper, genaamd Bockscar , 'n tweede kernwapen met die naam Fat Man op die hawestad Nagasaki laat val.

Op 8 Augustus , twee dae na die atoombom op Hirosjima laat val is, het die Sowjetunie, wat in April afstand gedoen het van sy nie-aanvalsverdrag met Japan, die Japannese in Mantsjoerye aangeval.

Die aanval was deur die Sowjetse weermagsgroepe uitgevoer. Die Amerikaanse ontplooiing van kernwapens teen Japan en die Sowjetse inval van Mantsjoerye het Keiser Hirohito sover gebring dat hy die bestaande regering omseil het en tussenbeide getree het om 'n einde aan die oorlog te bring.

Japan het op 15 Augustus oorgegee en die geskrewe oorgawingsverdrag is op 2 September onderteken. Japannese troepe in China het op 9 September aan die Chinese oorgegee.

Frankryk het gepoog en gefaal om beheer oor hul kolonies in Indo-Sjina te herwin. Pole het dus as geheel effektief na die weste geskuif. Duitsland was in vier besettingsones verdeel en die drie sones onder die Westerse Geallieerdes is as 'n grondwetlike monargie herstig. Die Sowjetunie se invloed het gegroei soos hulle, met die stilswyende goedkeuring van die Weste, hul heerskappy oor die grootste dele van Oos-Europa gevestig het en hul grense geskuif het om dele van Pole en Finland in te sluit.

Hierdie Westerse passiwiteit sou later in Sowjets-beheerde lande as die "Westerse verraad" bekend staan. Europa was op informele wyse in Westerse en Sowjetse invloedsfere gedeel, wat die bestaande spanning tussen die twee groepe verhoog het en gehelp het om aanleiding tot die Koue Oorlog te gee.

Een groot gedeelte van de hooglanden en eilanden van Schotland zijn in hoge mate afhankelijk van de textielindustrie: Harris Tweed , Johnstone Mills in Elgin, Brora Mills en Shetland Knitwear. Context sentences Context sentences for "tweede" in English These sentences come from external sources and may not be accurate. Dutch Na die eerste kwetsuur, verhoogt hun risico voor een tweede letsel exponentieel.

Dutch De tweede vraag is of we de grenzen van de uitbreiding misschien hebben bereikt. Dutch Wij hopen op een voorspoedige tweede lezing in het Parlement na de verkiezingen. Dutch Ten tweede vinden ook wij dat het Protocol van Kyoto geratificeerd moet worden. Dutch Het tweede punt waar we als Parlement nog een hoop aan moeten doen is informatica.

MmoozZ Winssen Carnaval Knaller Winssen! Related Pages See all. Viking Entertainment Group. Lukassen Produkties. Broadway online. Coverband NOAH.

Provided to YouTube by Select Die Deur · Christia Visser Die Deur ℗ South Africa - Sony Music Entertainment Africa (Pty) Ltd, under Select Music a divis.

8 Replies to “Tweede Hart”

  1. Brand/Style: Hart Se Tweede: Search. Ideas: Realistic, Radio Shack, Digital. Photo. Info. Details. Price / Condition. Die hart se tweede lente (Afrikaans Edition) Location: Amazon Warehouse Brand/Style: Hart Se Tweede. Shipping: Click Return Policy: Returns Accepted $ New» .
  2. Hart van Nijmegen- special 'De Tweede Wereldoorlog in de wijk' Published on Sep 29, 'Tweede Wereldoorlog in de wijk' is een speciale uitgave van Hart van Nijmegen, het magazine voor de
  3. The Highlands and Islands of Scotland has a lot of area heavily dependent on the textile industry: Harris Tweed, Johnstone Mills at Elgin, Brora Mills and Shetland Knitwear.
  4. Dec 20,  · Directed by Jake Kasdan. With Dwayne Johnson, Karen Gillan, Kevin Hart, Jack Black. Four teenagers are sucked into a magical video game, and the only way they can escape is to work together to finish the game.
  5. Riana Nel - Tweede Kans Music Video, Director: Gerhard van Rooyen, Production Company: Spheratical Productions, Record Label: Coleske Artists,
  6. Graeme Hart Net Worth. His net worth is US$ billion. His is the richest man on the National Business Review Rich List. The National Business Review is a national New Zealand newspaper. Graeme Hart Residence. Hart lives with his wife Robyn in an amazing cliff top house on the Hauraki Gulf. The house is valued at US$ 40 million.
  7. Hart van Nederland February 17 at PM · Ouders van kinderen die voor de tweede keer worden betrapt met een mes op zak moeten straks euro gaan aftikken.
  8. MMOOZZ - TWEEDEHANDS HART. Het wachten is voorbij! Hier is dan eindelijk onze allereerste single 'Tweedehands Hart'. Wij zijn super trots op het eindresultaat! Dit smaakt naar zoveel meer.. en daarom zijn wij as we speak bezig in de studio om onze tweede single te maken! Te gek om zoveel lieve reacties te mogen ontvangen over het feit dat we.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *